Bir iş eskizle başlamaz. Ölçülmüş bir rölöve, odalarda ne olması gerektiğini adlandıran bir program ve yapının kullanılacağı saatte yerde bir yürüyüşle başlar.
İlk konuşma
İlk toplantı bir sunum değildir. Odalarda ne olması gerektiğini, kimin geldiğini, bir masanın nerede durması gerektiğini, yapının şantiye boyunca tutulup tutulmayacağını sorarız.
Yanıtlar yalnızca görüntüye dairse yanlış konuşuyoruzdur. Kullanıma dairlerse başlayabiliriz.
Çizilen rölöve
Rölöve fotoğraflanmaz, çizilir. Ölçüler, kotlar, duvar kalınlıkları, bir döşemenin nasıl yattığı — bunlar ilk kısıtlar olur.
Resimde yumuşak görünen bir eğim, ölçünce bir metre kazıdır. Kare görünen bir han avlusu kare değildir. Bunu kaydeden çizim zaten bir tasarım çizimidir, çünkü göz ardı edilemeyecek şeyi adlandırır.
Yeri yürümek
Yeri, yapının kullanılacağı saatte yürürüz. Ev geç öğleden sonra yürülür. İşyeri sabah. Rıhtımdaki bir pavyon rüzgâr geldiğinde.
Yönelim bir kuzey oku değil, yerin o saatteki hayatıdır. O yürüyüş çoğu zaman herhangi bir kütle çizilmeden önce bir açıklığı ve bir odayı değiştirir.
İlk plan
İlk plan küçüktür. Bir şeye bakması gereken odaları ve sırtını dönebilecek odaları yerleştirir. Avluyu, eşiği ve tek uzun duvarı adlandırır.
Strüktür bu ölçekte bile vardır: karşılayamayacağımız bir açıklık, tutmamız gereken bir duvar, ineceği tek yeri olan bir merdiven. Süsleme yoktur.
Bir plan, gerekçe
İşverenler çoğu zaman seçenek bekler. Bir plan ve neden başka olamayacağının gerekçelerini getiririz. İki alternatif, program gerçekten bölündüğünde işe yarar. Bir üslup dizisi işe yaramaz.
Program bir listedir
Program, rölöveyle aynı hafta yazılır. Bir vizyon metni olarak değil, bir liste olarak. Kaç kişi yatar. Bir masa on iki kişi almalı mı. İlk planı bir kitapçıkla değil, kısa bir notla göndeririz. Not, planın neyi reddettiğini söyler.
