Strüktür olarak malzeme

Çağdaş yapıda bir yüzeyi bir çerçeveye asıp buna mimarlık demek bir alışkanlıktır. Tuğla slip, taş kaplama, boşluk üstü ahşap — her biri iyi yapılabilir ve her biri iş yapmayan bir malzemenin resmi olabilir.

Dokunduğunuz şey, taşıyan şey olsun isteriz.

Bir evde asıl bitiş çoğu zaman strüktürdür. Duvar olarak kalan tahta kalıplı beton. Tavan olarak kalan bir ahşap iskelet. Etek değil, istinat duvarı olan bir taş kaide.

Bu kararlar erkendir, çünkü planı değiştirirler. Bir beton duvar daha az açıklık ve başka bir açıklık ister. Isıl işlemli ahşap, tuzlu havada gümüşleşeceği için Villa Arca’dadır. Tuğla, zaten orada olduğu için Atelier Han’dadır.

Yaşlanma şartnamenin parçasıdır. Açılış günü fotoğrafı için seçilen malzeme ikinci yaz hayal kırıklığıdır. Güneş, tuz ve hortumu nasıl alacağını sorarız.

Kireç tozlanır. Meşe gümüşleşir. Beton muslukta lekelenir. Bu değişimler kabulse malzeme kalabilir. Değilse başka seçin — birincisini başka bir ürüne boyamayın.

Astarın yeri vardır. Bir tesisat duvarı, bir ıslak hacim, askı alması gereken bir hol. Astar o zaman bir işi olan katmandır, bir gizleme değil. Görülen bir sövede durur.

Kaplama, strüktürün söylemediği bir şeyi söylemek zorunda kaldığında yalan söyler. Bir beton duvarı boyamak onu gizlemektir. Gizlemek zorundaysanız duvarı yanlış kurmuşsunuzdur.

Örnekler stüdyoya dışarıda bırakabileceğimiz parçalar olarak gelir. Bir haftalık yağmur ve güneş, bir teknik föyden fazlasını söyler. Bir taş kabul edemeyeceğimiz şekilde kararırsa işten çıkar.

Bir işin bir noktasında biri daha sıcak bir ton ister. Dürüst yanıt çoğu zaman kalınlık veya gölge değişimidir, renk değil. Daha derin bir söve, bir odayı krem boyadan hızlı ısıtır.